Σαν σήμερα το 1961 η Ελλάδα συνδέεται με την ΕΟΚ των αντιθέσεων

Έχει μια σημασία να δούμε σήμερα την διασύνδεση και όχι την οριστική ένταξη της Ελλάδας το 1961 με την Ευρωπαϊκή Ένωση που «οικοδομήθηκε» τρόπον τινά στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου όταν μετά το 1945 κάποιες χώρες ανήκαν στην σφαίρα του ανατολικού μπλόκ εντασσόμενες στο πλευρό της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ οι υπόλοιπες υπάγονταν υπό την κυριαρχία της «μαμάς» Αμερικής την οποία όλες «δόξαζαν» λόγω κυρίως της έλλειψης πολιτικής βούλησης των ξενόδουλων και εξαρτημένων οικονομικά κυβερνήσεων τους,προτάσσοντας ως κεντρικό πολιτικό και οικονομικό δόγμα το «ανήκουμε είς την Δύση.»

Γράφει ο ΗοmoMamunius

Μέσω αυτής της εξάρτησης βέβαια ταυτόχρονα «ξόρκιζαν» το φάντασμα του «κομουνιστικού» κινδύνου ο οποίος ως απώτερο σκοπό και κρυφό του σχέδιο είχε υποτίθεται, να τις καθυποτάξει, αναγκαζοντάς τες να ζούν σε αιώνια «φτώχεια», «παρακμή» και «απομόνωση», όπως υποστήριζαν.Πάρα την πτώση του κομμουνιστικού μοντέλου της Σοβιετικής Ένωσης, κάποιοι επιμένουν λυσσαλέα να αναβιώνουν εκείνο το οικονομικό και παραγωγικό μοντέλο ως αντίπαλο δέος ενός καπιταλισμού που παρακμάζει, σκορπώντας πίσω του μια άγρια αναδιανομή του πλούτου, που σαρώνει και τα τελευταία εργασιακά και κοινωνικά κεκτημένα που κατακτήθηκαν από το 1880 και έπειτα.

Η Δυτική Ευρώπη καλείται να «γυρίσει» το παιχνίδι

Υπό τον φόβο λοιπόν της εξάπλωσης ενός κομμουνισμού σοβιετικού τύπου ο οποίος θριάμβευσε κατατροπώνοντας τις δυνάμεις του άξονα, οι χώρες της Δυτικής Ευρώπης απεργάζονταν σχέδια που αποσάρθρωναν την εθνική κυριαρχία των χωρών της Ευρώπης αφού κατά αυτόν τον τρόπο δεν μπορούσαν να επιτύχουν την επιθυμητή προσάρτηση τους, που θα αποτελούσε προμήνυμα μιας μελλοντικά πιθανής πολιτικής ή οικονομικής ένωσης.Ο Γάλλος δημόσιος υπάλληλος Ζάν Μονέ που θεωρείται εμπνευστής και αρχιτέκτονας της δημιουργίας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, το είπε ξεκάθαρα: «Δεν θα υπάρξει ειρήνη για την Ευρώπη αν τα κράτη συνεχίζουν να βασίζονται στην εθνική κυριαρχία. Οι χώρες της Ευρώπης είναι πολύ μικρές για να εγγυηθούν στους πολίτες τους την αναγκαία ευημερία και την κοινωνική πρόοδο. Τα κράτη της Ευρώπης θα πρέπει να επιλέξουν τη συνεργασία και την ομοσπονδιακή μορφή».

Το σχέδιο Μάρσαλ  και η δυτική επιρροή αποτρέπουν την πολιτική ενοποίηση

Για να γίνει βεβαίως πραγματικότητα μια πολιτική και οικονομική ενοποίηση θα πρέπει να υπάρχει η προϋπόθεση μιας στιβαρής και δίκαια κατανεμημένης ομοσπονδοποίησης με δικαιώματα και υποχρεώσεις, δίκαιο, θεσμούς και οικονομική πολιτική που διέπουν τα κράτη-μέλη ανεξαρτήτως τι τάξης μεγέθους είναι η κάθε ευρωπαϊκή οικονομία.Κριτήρια, προδιαγραφές και προϋποθέσεις που φυσικά δεν ήταν έτοιμα να δεχθούν όλα τα μέρη, που ήδη είχαν διαχωριστεί σε ισχυρά κράτη και κράτη υπό την εξάρτηση των ισχυρών.Δυο παράγοντες που συνέτειναν καταλυτικά στην μη πραγματοποίηση της πολιτικής ενοποίησης ήταν το σχέδιο Μάρσαλ που προσφέρονταν σχεδόν ως μια προσφορά που ήταν αδύνατο να αρνηθεί κάποιος, ενώ ο δεύτερος παράγοντας είχε να κάνει με την Δυτική επιρροή εξ’ Αμερικής που κέρδισε στο νήμα το στοίχημα για το ποιός θα ήταν ο χάρτης στον νεο αναδυόμενο κόσμο.Πώς; πάρα πολύ απλά, «επενδύοντας» βιομηχανικά στα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, του οποίου τα απόνερα «κληροδότησαν» στους αδύναμους μόνο φτώχεια πείνα και υπανάπτυξη.

Η οικονομική ενοποίηση φάνταζε πιο εφικτή

Μπορεί η πολιτική ενοποίηση για λόγους συσχετισμού δυνάμεων που απέρρεαν από τις ενδοιμπεριαλιστικές αντιθέσεις μιας Ευρώπης σε ανοικοδόμηση να φαινόταν ουτοπική, όμως δεν συνέβαινε το ίδιο με την οικονομική ενοποίηση που πρώτος «συνέλαβε» ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών Ρόμπερτ Σούμαν, ο οποίος προτείνει να τεθούν υπό κοινό οικονομικό έλεγχο οι βιομηχανίες άνθρακα και χάλυβα της Γερμανίας και της Γαλλίας, κάνοντας ουσιαστικά το πρώτο βήμα,για να φτάσουμε σήμερα στην πλήρη εφαρμογή του σχεδίου «σύγκλισης» της ΟΝΕ, και του Μάαστριχτ. Με κοινή συνισταμένη όλων αυτών των εξελίξεων και των βημάτων την πλήρη ΕΥΡΩ-νομισματική ποδηγέτηση ανάμεσα σε χώρες που δάνειζαν έχοντας ισχυρές τράπεζες, και βαριά εξαγωγική βιομηχανία και σε χώρες που δανείζονταν χωρίς παραγωγική βάση, αναγκαζόμενες να ζούν τους λαούς τους με δανεικά.Όπως και να’χει η 9η Μαϊου όσο και να μην αρέσει στους λαούς της Ευρώπης που δεν ρωτήθηκαν κι όμως «πληρώνουν» το μάρμαρο, θεωρείται η πρώτη επίσημη θεσμική προσπάθεια να ενοποιηθεί κι όχι να ενωθεί η Ευρώπη.

Οι Γερμανοί και οι κάτω χώρες απαντούν θετικά

Στην πρόταση Σούμαν απαντά θετικά μόνο η Γερμανία η οποία δεν αποτελεί ομοσπονδία αλλά είναι διασπασμένη σε Δυτική και Ανατολική, με τους Δυτικογερμανούς να είναι οι μοναδικοί που αποκρίνονται θετικά μαζί με την «Μπενελούξ»(Λουξεμβούργο, Βέλγιο και Ολλανδία).Η Μεγάλη Βρετανία προφασίζεται λόγους εθνικής ασφάλειας και κάπως έτσι γεννιέται η ΄Ενωση Άνθρακα και Χάλυβα που επισημοποιείται με την συνθήκη του Παρισιού(18 Απριλίου 1951)  και πρώτο πρόεδρο τον Ζαν Μονέ.

Οι ισχυρές Γαλλία και Γερμανία σε ενα αδιάκοπο «μαραθώνιο» για την κορυφή

Οι δύο ισχυροί πόλοι της Γαλλίας και της Γερμανίας από την πρωτόλεια προσπάθεια ενοποίησης της Ένωσης Άνθρακα και Χάλυβα έως την Ευρω-νομισματική ενοποίηση που χώρισε τις χώρες σε  Βορρά-Νότου ή Κέντρου-Περιφέρειας, έχουν εξαπολύσει έναν λυσσαλέο οικονομικό πόλεμο με εργαλείο και αφετηρία αρχικά την νομισματική τους δύναμη(Μάρκο- Φράγκο) και αργότερα τις ισχυρές τους τράπεζες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο ως πρός τον έλεγχο και τον καθορισμό της πολιτικής που θα ακολουθήσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, διακρίνοντας τις χώρες σε αναπτυγμένες και υποανάπτυκτες βάσει του τραπεζικού συστηματός τους.Δύο φορές έχουν βρεθεί ιστορικά η Γαλλία με την Γερμανία στο ίδιο στρατόπεδο.Στην πρώτη ένωση άνθρακα και χάλυβα και τώρα στην εποχή μας όπου παίζουν τον ρόλο των «βουβαλιών» που ρίχνονται δίχως έλεος να κατασπαράξουν τα άτυχα «βατράχια».

Η «επιτυχημένη» συνταγή της ΕΚΑΧ φθάνει μέχρι την Ευρωπαϊκή Ένωση του 1993′

Η επιτυχημένη συνταγή της πρώτης Ένωσης των έξι χωρών δεν ήταν δυνατό να μην ακολουθηθεί, με το αποτέλεσμα της διεύρυνσης να έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει την βούληση των πρωτεργάτριων χωρών για ταυτόχρονη επέκταση της επιρροής και της «εισόδου» τους σε χώρες με διαφορετική κουλτούρα, σύνθεση εργατικού δυναμικού, αγαθών και υπηρεσιών. Η υπογραφή της συνθήκης της Ρώμης του 1957 πέραν των δύο θεσμών που εγκαθιδρύει και αφορούν την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας που θέτει υπό κοινή διεύθυνση την ειρηνική χρήση της ατομικής ενέργειας στο πρότυπο της ΕΚΑΧ,θεσπίζει ακόμη την κοινή Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα(, που θέτει κατ’ ουσίαν το πλαίσιο εντός του οποίου θα διακινούνται και θα εμπορεύονται ελεύθερα αγαθά,κεφάλαια,υπηρεσίες και εργατικό δυναμικό, προαλείφοντας το έδαφος για το καθεστώς της ΟΝΕ,της συνθήκης Μπολκενσταϊν και του Μάαστριχτ.Φθάνοντας έτσι στον Ευρωπαίκό «ολοκληρωτισμό» της Ευρωπαϊκής Ένωσης του 1993

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s