Tο πρότυπο της αριστερής Βολιβιανής διακυβέρνησης

Ο Αλβάρο Γκαρσία Λινέρα είναι ο αντιπρόεδρος της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας.Ως καλεσμένος στο φεστιβάλ Resistance που διοργάνωσε πρόσφατα ο ΣΥΡΙΖΑ ανέπτυξε τις βασικές θέσεις του προγράμματος του Έβο Μοράλες στο κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο σε ένα παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό περιβάλλον.

 Γράφει ο ΗοmoMamunius

 Aν κάτι πλήγωσε και πληγώνει έως σήμερα την κοινωνική συνοχή διαρρηγνύοντας τον κοινωνικό και παραγωγικό ιστό των χωρών της Λατινικής Αμερικής είναι η «επέλαση» που επιχείρησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο σε μια συντεταγμένη προσπάθεια υφαρπαγής των φυσικών πόρων χωρών (όπως για παράδειγμα η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης του νερού στην  Βολιβία) που εκκινεί την αρχή των πάντων για τον καπιταλισμό, την βίαιη συσσώρευση πλούτου.

Ο αντιπρόεδρος της Βολιβίας δεν ξεπήδησε από κάποιο τεχνοκρατικό γραφείο πολυεθνικής εταιρίας, τουναντίον αποτέλεσε μια από τις εμβληματικές φυσιογνωμίες ριζοσπαστών και φυλακίστηκε για πέντε χρόνια από το πρώην μοναρχικό καθεστώς για ένοπλη πάλη.

Παρά ταύτα διατηρεί ακόμη εκείνο το σπινθηροβόλο βλέμμα που παραδοσιακά μπορεί κάποιος να διακρίνει σε αγωνιστές των κινημάτων της Λατινικής Αμερικής. Ακόμη κι αν φορούν κοστούμι και μοιάζουν καλοσιδερωμένοι.

Ο Λινέρα δεν αναλώθηκε σχεδόν καθόλου στην ιδεολογικόπολιτική ανάλυση βάσει της οποίας συγκροτήθηκε το πρόγραμμα της διακυβέρνησης της Βολιβίας το οποίο βρήκε ισχυρό λαϊκό έρεισμά από τους ιθαγενείς της περιοχής, οι οποίοι πλέον μπορούσαν να συγκροτούν διαδικασίες λήψης αποφάσεων άμεσης δημοκρατίας, όπως είναι οι λαϊκές συνελεύσεις. Κάπως έτσι οι «κολασμένοι» των ταξικών αγώνων έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι και συγκοινωνούν δοχείο με την κυβέρνηση, ερχόμενοι στο κέντρο της ιστορίας.

Ο Λινέρα ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας πως ο μόνος τρόπος να αρθεί η λιτότητα και να καταπολεμηθεί ο νεοφιλελευθερισμός στην Ευρώπη, είναι να αποχωρήσει τώρα το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που καταργεί την λαϊκή και  εθνική κυριαρχία σε όποια χώρα εισέρχεται και την «διασώζει».Τις περισσότερες φορές εξαφανίζοντας την..

Στην Βολιβία κόστισε αρκετά αυτή η «διάσωση», δεδομένου ότι η αναδιάταξη της οικονομίας της με τέτοιο τρόπο που να προασπίζει το δημόσιο συμφέρον, ευνοώντας τις πλατιές λαϊκές μάζες άργησε δέκα περίπου χρόνια

Εν αρχή ήν η διασφάλιση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας

 Τα πρώτα δειλά βήματα, έπειτα από την απελευθέρωση από τον Τροίκανό ζυγό αφορούσαν την εθνικοποίηση των τραπεζών, με το κράτος να κατέχει το 50% και τους ιδιώτες το υπόλοιπο μισό. Δευτερευόντως η Βολιβιανή κυβέρνηση επιτύγχανε την κρατικοποίηση βασικών πλουτοπαραγωγικών και φυσικών πόρων όπως το νερό, οι τηλεπικοινωνίες και η ηλεκτρική ενέργεια, ενώ αναφορικά με τα πετρέλαια προχώρησε σε κρατικοποίηση σε ποσοστό 80%.Εν συνεχεία θεωρήθηκε εκ των ων ουκ άνευ από την κυβέρνηση η διασφάλιση των πόρων για υγεία και Παιδεία, που αποτελούν βασικούς πυλώνες ως προς της ομαλή διαβίωση και εκπαίδευση του πληθυσμού.

Ιδιωτικές επενδύσεις ύπο τον έλεγχο του δημοσίου

Οι κρατικοί ιθύνοντες της Βολιβίας είχαν αποφασίσει ένα αναπτυξιακό μοντέλο για την χώρα τους με βασικό πυλώνα και διαχειριστή το δημόσιο από την μία και τις ιδιωτικές επενδύσεις από την άλλη. Πίστεύαν πως εάν το κράτος έμπαίνε εγγυητής οι ξένες επενδύσεις θα προσελκύονταν πιο εύκολα, δίχως να κινδυνεύει η χώρα να μετατραπεί σε μπανανία μέσα σε μια νύχτα. Το δημόσιο λοιπόν επιθυμούσε στοχευμένες ιδιωτικές επενδύσεις και όχι παραχωρήσεις που θυμίζουν πολιτική «ξεπουλήματος» μέσω απευθείας αναθέσεων χωρίς κρατικές διασφαλίσεις. Αυτό μεταφράστηκε σε ποσοστά 55% για το δημόσιο και 45% για τους ιδιώτες.

Το κοινοβουλευτικό μοντέλο αντιπροσώπευσης των λαϊκών μαζών

Στην Βολιβία προσπάθησαν αρκετά να βρούν τα συνεκτικά στοιχεία εκείνα που θα καθιστούν αφενός εύρυθμη την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και αφετέρου να εκπληρώνεται η άμεση δημοκρατία μέσω της διεξαγωγής λαϊκών συνελεύσεων από τις κοινότητες των ενσωματωμένων ιθαγενών στην κοινωνία ως ισότιμα μέλη, κι όχι στο περιθώριο.

Μια ακόμη καινοτομία που δεν συναντούμε συχνά σε κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το ποσοστό ανδρών και γυναικών το οποίο μοιράζεται ισόποσα. Υπάρχουν τόσοι άνδρες όσες και γυναίκες στο κοινοβούλιο.

Συμπεράσματα-αποτελέσματα

 Το συγκεκριμένο μοντέλο διακυβέρνησης και οικονομικής διαχείρισης δεν είχε άμεσα και ορατά αποτελέσματα από την αρχή. Τα τελευταία 5 χρόνια άρχισαν να φαίνονται οι θετικοί δείκτες που αφορούν την εργασία που αυξήθηκε κατά 30% με την παράλληλη μείωση της φτώχειας, που επέφερε η αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 450% , με τις δημόσιες επενδύσεις να αυξάνουν κατά 4000% .Το ΑΕΠ αυξήθηκε σταδιακά και σταθεροποιήθηκε στο 5%.

Συμπερασματικά όπως κατέδειξε και ο κ.Λινέρα μέσω της ομιλίας του, μια μικρή οικονομία όπως αυτή της Βολιβίας έδειξε σπάνιο σθένος και ριζοσπαστισμό ούσα μέσα σ’ένα «καζάνι» που βράζει όπως αυτό των χωρών της Λατινικής Αμερικής, που διέπεται και χαρακτηρίζεται ιστορικά από μοναρχίες, δικτατορίες και χώρες προτεκτοράτα υπό την εξάρτηση των Ηνωμένων Πολιτειών, αποδεικνύοντας πως ένα άλλο μέλλον είναι εφικτό, αντικρύζοντας την προοπτική της μετάβασης στο σοσιαλισμό πιο ελπιδοφόρα στον δρόμο προς την μεγάλη και μακρά διέξοδο από το «μαύρο» τούνελ του καπιταλισμού.

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s