Θα ξαναγυρίσουν άραγε;

Μια από τις τελευταίες φράσεις του Υπουργού Προπαγάνδας της ναζιστικής Γερμανίας Γιόζεφ Γκέμπελς λίγο πρίν την λήξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου που «επισφραγίστηκε» από την συντριπτική ήττα των Γερμανών ήταν:«Δεν ηττηθήκαμε, θα ξαναγυρίσουμε και θα τρέμει η γή.»

 Γράφει ο ΗοmoMamunius

Η γέννηση, η εξέλιξη και η «ληξιαρχική πράξη» θανάτου του φασισμού

Η γέννηση του φασιστικού φαινομένου στην Ιταλία του 1920 με την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του Μουσολίνι, και η άνοδος του ναζισμού υπό τον μανδύα του κατασκευασμένου «εθνικοσοσιαλισμού»,αναπτύχθηκαν γιγαντώθηκαν και επιβλήθηκαν λόγω της αδυναμίας (του αντίπαλου δέους) της Αριστεράς να εκφράσει καίρια τις ανάγκες των μαζών από το 1930 και έπειτα πανευρωπαϊκά, της παρακμής των κεντρώων δυνάμεων, και της επιβολής εκείνου του μορφώματος που θα λειτουργούσε ως διελκυστίνδα ανάμεσα στις βουλές του κεφαλαίου και την «επαπειλούμενη» ανάγκη των πλατιών λαϊκών μαζών να διεκδικήσουν τα στοιχειώδη και αναγκαία για την επιβίωση τους. Ήρθε να τους χαλάσει τα σχέδια προσωρινά η πρώην ΕΣΣΔ, όμως αποδείχθηκε πως σε κάθε τομή και κάθε ρήγμα του καπιταλισμού σε περίοδο κρίσης, η πόρτα που «παραβιάζεται» είναι συνήθως ανοιχτή.

Είναι ορατό το ενδεχόμενο της επιστροφής;

Κύλησε ο καιρός και η ιστορία, οι ναζιστές νικήθηκαν, ο πρώην υπαρκτός σοσιαλισμός κατέρρευσε μετά από χρόνια θυσιών, αγώνών στην μέση της προσπάθειας που έγινε, ώστε να επέλθει ισορροπία ειρήνη και συναδέλφωση, μεταξύ των λαών είτε πίστεύαν στην ιστορική αναγκαιότητα της συνέχισης της διαρκούς επανάστασης με διεθνιστικά χαρακτηριστικά, είτε κινούνταν με βάση την θεωρία των σταδίων της εδραίωσης του σοσιαλισμού ως  μια διαδικασία αέναης και μαχητικής ταξικής πάλης μέχρι την τελική δικαίωση.

Πάντα στο ίδιο τραπέζι…

Από την δειλή επανεμφάνιση αρχικά του ΔΝΤ και έπειτα την εγκατάσταση  του από την εγχώρια και ευρωπαϊκή ελίτ, το κύμα λιτότητας που σάρωνε την Ευρώπη έφερε μαζί του πείνα, ανεργία, αυτοκτονίες όπως και μια γενικότερη πολιτισμική  απαξίωση στον χώρο των γραμμάτων και των τεχνών που απομάκρυνε τον άνθρωπο από τις αξίες της συναδέλφωσης της αλληλεγγύης που πάντα «σμίλευαν» ανθρώπινες συμπεριφορές, διαμορφώνοντας ένα κοινωνικό υποκείμενο με στέρεες βάσεις, χειραφετημένο κατά τέτοιον τρόπο που να παράγει αποτελέσματα .Η πολιτική ήταν σαν να μπήκε στον «πάγο» με την οργή και την αγανάκτηση να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο χώρο στην συλλογική έκφραση του λαού. Το κενό αυτό έπρεπε συστημικά να καλυφθεί από το ίδιο το σύστημα. Σαν να ήταν σάρκα από την σάρκα του. Κάπως έτσι τα «ηττημένα» ναζιστικά και φασιστικά μορφώματα «συναγελάζονταν» στο τραπέζι της εξουσίας και «συνέτρωγαν» με τους αυριανούς διαπλεκόμενους πολιτικούς και οικονομικούς ολιγάρχες.

Οικογενειοκρατικές αλλαγές…

Κάπως έτσι «συνταξιοδοτήθηκε» ο γερό Λεπέν παραδίδοντας τα σκήπτρα στην κόρη του για να συνεχίσει την δουλειά του μετώπου, λαϊκίζοντας, χωρίς ταυτόχρονα να μετουσιώνει την οργή και την αγανάκτηση σε πραγματικό πρόγραμμα που απευθύνεται στις θιγόμενες πλατιές μάζες. Έτσι κι αλλιώς δεν ηγήθηκε του μετώπου επειδή κατείχε την ιδεολογική κυριαρχία στο κόμμα της και τελικώς επικράτησε. Δημοφιλής έγινε όταν οικειοποιήθηκε ριζοσπαστικότερες  θέσεις όπως την έξοδο από κάθε Ευρωμηχανισμό, εθνικοποίηση των τραπεζών και επιστροφή στο εθνικό νόμισμα.

Παρόμοιας λογικής και ιδιοσυγκρασίας ήταν και το Νορβηγικό Γιόμπικ που γνώρισε μεγάλη δημοσκοπική και εκλογική έκρηξη ως αντισυστημική και αντιευρωπαϊκή δύναμη στο πλευρό του αστισμού.

Για την Χρυσή Αυγή αυτό που της πηγαίνει «γάντι» συνοψίζεται στην αιχμή της προπαγάνδας του παλιού ρητού, «Πες, πες και κάτι θα μείνει», συνεπικουρούμενη φυσικά από το εγχώριο εφοπλιστικό κεφάλαιο που δεν χάνει τις ελπίδες του για περισσότερη κερδοφορία. Το διαπιστώσαμε εξάλλου αρκούντως ικανοποιητικά μετά τα τελευταία γεγονότα στην ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος, όπου η κατεύθυνση προσδιορίζεται ως δουλειά μόνο για Έλληνες με αμοιβές και δικαιώματα μεταναστών.

Η «επιστροφή» και η εδραίωση σε ευρωπαϊκή κλίμακα αντιδραστικών δυνάμεων όπως οι προαναφερθείσες, αλλάζει δραστικά το ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι, καθιστώντας κάθε προσπάθεια για κοινωνική αλλαγή έστω και σ’ ένα ασφυκτικά περιορισμένο ευρωπαϊκό περιβάλλον, εκ προοιμίου αδύνατη από την πλευρά των αριστερών δυνάμεων με ριζοσπαστικό πρόσημο. Δημιουργώντας  έτσι ένα ήδη καλλιεργημένο υπέδαφος, έτοιμο να γονιμοποιήσει την σπορά ενός μαύρου μέλλοντος, απροσδιόριστου χαρακτήρα, περιεχομένου, και κοινωνικής σύνθεσης.

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s