Μέρος Α :Γερμανία: Hθικά προτεστάντες διαχρονικά τσαμπατζήδες

Το παρόν άρθρο θα εξαντληθεί στα στενά και ευρύτερα πλαίσια και όρια της πολιτικής τακτικής και στρατηγικής που ακολούθησαν οι γερμανικές κυβερνήσεις από την συνθήκη ειρήνης των Βερσαλλιών το 1919 ως την σημερινή εποχή με κεντρικό πυρήνα την «εξυπηρέτηση» του γερμανικού δημόσιου χρέους, τις πολεμικές αποζημιώσεις που οφείλει το γερμανικό κράτος στις χώρες «θύματα» του Β’ Παγκοσμίου πολέμου αλλά και τα δάνεια και οφέλη που προσπορίστηκε ώστε να γίνει η ανερχόμενη εξαγωγική, τραπεζική και βιομηχανική δύναμη της Ευρώπης. Δημιουργώντας χώρες δορυφόρους, επιβάλλοντας σιδηρά κοινωνική πειθαρχία στο εσωτερικό της, ενώ μετέτρεπε προ Μάρκου και μετά Ευρώ-εποχής τα ελλείμματα των χωρών του Νότου σε πλεονασμά της.

Γράφει ο ΗοmoMamunius

Όσοι μπορούσαν να διαμορφώσουν γνώμη εκ του σύνεγγυς όσον αφορά την οικονομική πολιτική του κυβερνώντος κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών στην Γερμανία, σχετικά με την επιβολή αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας στις χώρες του Νότου της Ευρωζώνης κατέληγαν στο ίδιο μονότονο συμπέρασμα. Οι Γερμανοί αντιμετωπίζουν τα οικονομικά προβλήματα της Ευρωζώνης από την υψηλή έδρα ενός ηθικοπλαστικού προτεσταντικού καθωσπρεπισμού κατακεραυνώνοντας με δογματικά θρησκευτικό τρόπο τους «τεμπέληδες» και απείθαρχους νότιους της Ευρώπης που επιμένουν να μην μεταρρυθμίζουν τα κράτη τους, αποστερώντας έσοδα από την νομισματική ζώνη, που θα μπορούσαν να απολαύσουν οι Βόρειοι «νοικοκυραίοι». Οι οποίοι με βάση κάποια αδιόρατη κληρονομικότητα το δικαιούνται… Τι έκαναν όμως μεγάλες και μικρότερες δυνάμεις ιστορικά όταν η Γερμανία ήταν στο χείλος του γκρεμού μετά την υπογραφή ειρήνης που έβαζε τέλος στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο…; Τι έπραξαν από την άλλη οι Γερμανοί μετά το πέρας του καταστροφικού για την Ευρώπη Β’ Παγκόσμιου πολέμου…; Πως ενήργησαν τέλος όταν κλήθηκαν να πληρώσουν τα πλουσιοπάροχα δάνεια που διαχρονικά λάμβαναν;

Ο HomoMamunius ανοίγει τον φάκελο του γερμανικού δημόσιου χρέους σε μια προσπάθεια να αναδειχθούν τα αδιόρατα κομβικά σημεία ενός ζητήματος που συνδέει το παρελθόν το παρόν και ίσως το μέλλον στον κοινό ευρωπαϊκό «καμβά».

Βερσαλλίες 1919: Μια συνθήκη ειρήνης που κήρυξε τον άτυπο πόλεμο…

Με το τέλος του Α’ Παγκοσμίου πολέμου ο χάρτης της Ευρώπης διαφοροποιήθηκε ως προς την ισχυρή θέση που πολύ θα επιθυμούσε να λάβει η Γερμανία γεωπολιτικά, εκκινώντας από τότε το «μακρόπνοο» και «μεγαλοφυές» σχέδιο που θα μετασχημάτιζε την ευρωπαϊκή ήπειρο σταδιακά σε αποικία χρέους, με την Γερμανία ως επικυρίαρχο στο τιμόνι μιας Ευρώπης στα μέτρα και στα όνειρα μιας αποικιοκρατικής δύναμης. Τα πράγματα όμως δεν εξελίχθηκαν έτσι και η Γερμανία πέραν του ότι ηττήθηκε παταγωδώς πολεμικά, δεν της επετράπη να λάβει μέρος στις διαπραγματεύσεις που κατέληξαν να γίνουν ανάμεσα σε Μεγάλη Βρετανία, Αμερική και Γαλλία. Ο απολογισμός για την Γερμανία σκληρότατος. Οι όροι «ειρήνης» της 29ης Απριλίου περιλάμβαναν την απώλεια εδαφών, την απώλεια όλων των αποικιών και τον περιορισμό των στρατιωτικών δυνάμεων της Γερμανίας. Η Γερμανία κατέθεσε έγγραφη διαμαρτυρία ελέω του αποκλεισμού τις από τις διαπραγματεύσεις, η οποία έπεσε στο κενό.

Το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, η διάσκεψη για το χρέος το 1953 και το γερμανικό οικονομικό «θαύμα».

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου το όνειρο της παγκόσμιας επέκτασης του ναζισμού μέσω του εμπνευστή του Αδόλφου Χίτλερ δεν πραγματοποιήθηκε με τις συμμαχικές δυνάμεις να επικρατούν και τον Χίτλερ να αυτοκτονεί .Πριν όμως συμβούν όλα αυτά η Γερμανία πρόλαβε να διαγράψει το χρέος της το 1924 το 1929 και το 1932, ενώ το 1934 κήρυξε στάση πληρωμών. Αυτή ήταν η αρχή μιας σειράς κινήσεων «αυτοπροστασίας» έναντι των πιστωτών στις οποίες προέβη η Γερμανική κυβέρνηση, μη αποπληρώνοντας διαχρονικά ένα δυσβάσταχτο και μη εξυπηρετούμενο σήμερα δημόσιο χρέος. Το δημόσιο χρέος της Γερμανίας πριν την σωτήρια συμφωνία του Λονδίνου έφθανε τα 30 δισεκατομμύρια μάρκα ενώ σήμερα προσεγγίζει τα δυο τρισεκατομμύρια ευρώ
Αξίζει όμως να δούμε υπό ποιούς όρους και προϋποθέσεις η Γερμανία διέγραψε το 70% του χρέους της βάσει της συμφωνίας του Λονδίνου του 1953.
Η διεθνής συνδιάσκεψη για το χρέος του 1953 είχε διάρκεια ένα χρόνο περίπου (28.2.1952 – 27.2.1953).Οι διαβουλεύσεις διεξήχθησαν μεταξύ των ΗΠΑ της Γαλλίας και της Μεγάλης Βρετανίας. Με την Γερμανική πλευρά να μην δέχεται το χαρακτηρισμό διαπραγματεύσεις κατά την διάρκεια των συνομιλιών. Η συμφωνία τέθηκε εν ισχύ μετά την ψήφιση της από τα κοινοβούλια της Μεγάλης Βρετανίας της Αμερικής και της Γαλλίας στις 16.9.1953.

Οι όροι ελάφρυνσης του Γερμανικού χρέους καθορίζονταν από τις εξής προϋποθέσεις:

H συζήτηση για το γερμανικό φλέγον θέμα αφορούσε το χρέος του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα όπως αυτό προέκυπτε από τις αποζημιώσεις του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου, καθώς και όπως διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο εξαιρουμένων των γερμανικών αποζημιώσεων που όφειλε να καταβάλλει η Γερμανική κυβέρνηση στις πληγείσες από τον πόλεμο χώρες.
Η συμφωνία του 1953 μείωσε το χρέος της Γερμανίας κατά 14,3 δισεκατομμύρια μάρκα. Ποσό που αντιστοιχούσε σε λιγότερο από το 1/3 της πραγματικής οφειλής. Πιο απλά μιλάμε για μείωση κατά 60-70% επί του ονομαστικού χρέους της χώρας. Εκτός αυτού το υπόλοιπο 30-40% που απέμενε αναδιαρθρώθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ευνοήσει την μελλοντική οικονομική ανάκαμψη της Γερμανίας.
Ειδικότερα ορίστηκε: Α) πενταετής περίοδος(1953-1958) χάριτος ως προς την αποπληρωμή των χρεών της χώρας με ταυτόχρονη μείωση των τοκοχρεολυσίων σε πολύ χαμηλό επίπεδο.
Β) Μηδενικό επιτόκιο για το 18% του μη διαγραφέντος χρέους (2,5 δισ. γερμανικά μάρκα), επιτόκιο ύψους 2,5% για το 39% (5,5 δισ. γερμανικά μάρκα) και 4,5% για το υπόλοιπο 44%.
Γ) Διαγραφή των τόκων ανατοκισμού επί των οφειλών του Χίτλερ μετά από τη μονομερή παύση πληρωμών το 1934.

Το χρέος βεβαίως όπως προαναφέραμε εκτός του ότι απάλλαξε την Γερμανία από μελλοντικές οφειλές σε ποσοστό κοντά στο 70% έθεσε στέρεες βάσεις στην Γερμανική οικονομία αφού η εξυπηρέτηση του συνδέθηκε άμεσα και άρρηκτα με την οικονομική εξυγίανση και ανάπτυξη της χώρας. Αυτό μεταφράζεται σε 75% εξαγωγική δραστηριότητα το 1950 εξαιτίας του ήδη διαγραμμένου χρέους. Την ίδια στιγμή που οι ετήσιες πληρωμές για την εξυπηρέτηση του εναπομείναντος χρέους δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 5% στα έσοδα που προέρχονται από εξαγωγές. Κάτι που επίσης συνετέλεσε στην ανταγωνιστικότητα της γερμανικής οικονομίας ήταν και η σταθερή συναλλαγματική ισοτιμία του εγχωρίου νομίσματος σε ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο με την ανοχή πιστωτών και ανταγωνιστών της.

Εξίσου σημαντικός όρος ως προς την διασφάλιση της οικονομικής συνέχειας και αυτοτέλειας του γερμανικού κράτους μπορεί να θεωρηθεί η δυνατότητα μεταφοράς πόρων από την Γερμανία προς τους πιστωτές της( transfer capacity). Αφού αν παρατηρήσει καλύτερα κάποιος το άρθρο 9 της συνθήκης του Λονδίνου αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά: «στο πλαίσιο της παρούσας Συμφωνίας, η καταβολή τοκοχρεολυσίων θεωρείται ότι αποτελεί πληρωμή για τρέχουσες συναλλαγές». Τουτέστιν η καταβολή των τοκοχρεολυσίων προέρχεται από τα τρέχοντα έσοδα.
Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο της συμφωνίας για την γερμανική πλευρά υπήρξε αναμφίβολα η καθιέρωση μηχανισμών διαιτησίας για την επίλυση διαφορών ανάμεσα στην Γερμανία και τους πιστωτές της. Ήταν σημαντική διότι διατηρούσε το μονομερές δικαίωμα από την πλευρά των Γερμανών για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους.
Η αδιαλλαξία των Γερμανών αναφορικά με την υπογραφή μιας συνθήκης που θα διευθετούσε το χρόνιο πρόβλημα της εξυπηρέτησης του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους της χώρας αποτέλεσε ουσιαστικά την κινητήρια δύναμη και τον θεμέλιο λίθο μιας οικονομίας που ήθελε να «αγγίξει» και να καταφέρει το θαύμα μέσω της συστηματικής βοήθειας των ξένων ώστε να καταστεί άκρως ανταγωνιστικό το βιομηχανικό αλλά και το εξαγωγικό της κεφάλαιο με τρόπο άνισο απέναντι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ένα γερμανικό οικονομικό θαύμα πάντως που η απαρχή του «οικοδομήθηκε και με την βοήθεια της Ελλάδας, που ήταν μια από εκείνες τις πιστώτριες χώρες που συνυπέγραψαν την συμφωνία.

Διαβάστε αύριο στο δεύτερο μέρος για το άλλοθι της διάσπασης της Γερμανίας που δεν εκπλήρωνε τους όρους για μια αμοιβαία συμφωνία ανάμεσα στην Γερμανία και την Ελλάδα στον μεταπολεμικό κόσμό, καθώς και για την Γερμανία που επικυριαρχεί στην Ευρωζώνη κερδίζοντας λόγω των δανείων που εκδίδει στις χώρες της Ευρωζώνης ενώ παράλληλα έχει το μεγαλύτερο χρέος με το πιο δυσανάλογο ΑΕΠ.

Πηγή:http://www.avgi.gr/article/5290457/i-sumfonia-tou-1953-gia-to-xreos-tis-germanias-ena-epikairo-istoriko-proigoumeno

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s