H «Αριστερά του Τσίμερβάλτ» ο Όλυμπος της καθαρότητας και η «ορφάνια» της έκφρασης του λαού.

Μπορεί να φαίνεται πομπώδης ο τίτλος με μια πρώτη ματιά αλλά καμία διάθεση δεν υπάρχει από μέρους μου να το παίξω ιδεολογικός ταγός και ινστρούκτορας μιας κατακερματισμένης αντικαπιταλιστικής(κυρίως)ριζοσπαστικής αριστεράς. Αρκεί να γνωρίζει κάποιος πως ο κατακερματισμός δεν ορίζεται μόνο ως πρός τις διαφορετικές τάσεις και γραμμές εντός ενός πολιτικού σχηματισμού αλλά χαρακτηρίζεται κυρίως από φατριές ηγετίσκων προϊόντων ενός κινήματος εν υπνώσει με την γραμμή να ασφυκτιά τις περισσότερες φορές στα στενά όρια εξαντλητικών εξαγγελιών των πολιτικών γραφείων.

Γράφει ο HomoMamunius

Nα ξεκινήσω λοιπόν να χτίζω με επιχειρήματα ότι προηγήθηκε στον πρόλογο. Ο πολιτικός φιλόσοφος Κάρλ Μάρξ έλεγε πως όποιος σπέρνει δράκους θερίζει ψύλλους. Ο Ίλιτς Ουλιάνωφ(Λένιν) από την πλευρά του εκφράζει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την παραγωγή της γραμμής για ενα κομμουνιστικό κινήμα που βρίσκεται ακόμη φασκιωμένο και στα σπάργανα με την χάραξη της πολιτικής του Τσίμερβάλντ όπου συγκεντρώνονται ανομοιογενείς δυνάμεις ενός ριζοσπαστικού κινήματος υπό διαμόρφωση πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Η προϋπόθεση για την συμμετοχή των δυνάμεων πολύ απλή. Όσοι λένε όχι στον ιμπεριαλιστικό πρώτο παγκόσμιο πόλεμο που θα προκαλέσει αιματοχυσία των λαών υπέρ των ισχυρών μπορούν να συμμετάσχουν. Κάπως έτσι διαμορφώθηκε η λογική και η συγκρότηση ενός ευρέως δημοκρατικού ριζοσπαστικού μετώπου που «φιλοξένησε στο εσωτερικό του προσωπικότες του κινήματος όπως οι Μαρτώφ, Πλεχάνωφ και Τρότσκι που μόνο έριδες και πολιτικές φιλονικίες είχαν να «μοιράσουν» ως τότε με έναν μέτρ της πολιτικής τακτικής όπως ήταν ο Λένιν.

Που όχι μόνο αντιλαμβανόταν την κρισιμότητα της συγκυρίας και της ιστορικής στιγμής μπροστά στο φάσμα ενός πολέμου αλλά προχώρησε αργότερα στην σύγκλιση απόψεων και θέσεων σε επίπεδο αρχών συγκρότησης και οργάνωσης που ακόμα και ο «αντιδραστικός» Τρότσκι χωρούσε στο κόμμα των μπολσεβίκων, το πλειοψηφικό κόμμα της Ρωσίας.
Οι διαφορές στον τρόπο συγκρότησης οργάνωσης και ιδεολογικής ζύμωσης του κόμματος που θα ήταν πρωτοπόρα δύναμη στην απελευθέρωση, έκφραση και ταξική συνειδητοποίηση των πλατιών φτωχοποιημένων ρώσικων λαϊκών στρωμάτων(μουζίκοι)δεν εμπόδισε των Λένιν να συμπορευτεί με τους Τρότσκι, Μαρτώφ και άλλους στην υπηρέτηση μιας τακτικής που θα συνέτεινε καταλυτικά στην απελευθέρωση εκείνων των ανέκφραστων και φοβικών μέχρι τότε μαζών σε μια επαναστατική διαδικασία της οποίας το τέλος καθορίζονταν από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
Οι σημερινές κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες λοιπόν τηρουμένων των προαναφερθεισών ιστορικών αναλογιών σε μια πολυδιασπασμένη και πολυτασική αντικαπιταλιστική (και όχι μόνο) αριστερά τι μας δείχνουν ως προς την διέξοδο που προτείνεται από μια στενωπό χρόνιας λεηλασίας, επίθεσης και φτωχοποίησης ενός λαού που είπε ξεκάθαρα όχι σε αδιέξοδες καπιταλιστικού τύπου μνημονιακές πολιτικές;
Πρώτον μας δείχνει την πλήρη απουσία ενός εξειδικευμένου ,μελετημένου και τεκμηριωμένου βάσει της σημερινής πραγματικότητας προγράμματος που όχι μόνο μεταβατικό για μια άλλη κοινωνική κατάσταση δεν είναι αλλά τουναντίον δείχνει να μην απαντά στα χρόνια προβλήματα του λαού. Όπως η ανεργία που με τα ΕΣΠΑ και τα προγράμματα δεν «θεραπεύεται».

Όπως η θέση για την απλή και εύκολη «έξοδο και αποδέσμευση από την ευρωπαϊκή ένωση» που εγκλωβίζει υπερβατικά ως ιστορική αναγκαιότητα και το κίνημα αλλά και την χειμαζόμενη κοινωνία χωρίς να μας λέει με ποιόν τρόπο θα βγούμε και τι θα ακολουθήσει. Εν τέλει ας αφήσουμε το λαϊκό κίνημα να μιλήσει γι’αυτό. Ακόμη γεννά ερωτηματικά η θέση για τον δημόσιο εργατικό έλεγχο των τραπεζών και των κύριων πυλώνων της οικονομίας. Ως δια μαγείας δεν συμβαίνει αλλά και να συμβεί ελλοχεύει κινδύνους άγριας κρατικής βίας και καταστολής.Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται…

Να περάσουμε τώρα στον τρόπο που συνήθως υλοποιούνται αυτές οι αποφάσεις.Για κάθε εισήγηση ενός κεντρικού συντονιστικού οργάνου απαιτείται η μέγιστη πλειοψηφία των τοπικών οργανώσεων στην διαδικασία λήψης αποφάσεων. Έπειτα είτε γίνεται είτε όχι αποδεκτή μια εισήγηση για να περάσει στο στάδιο της απόφασης ή να τροποιηθεί αν αυτή δεν είναι αποδεκτή. Αυτή η διαδικασία συνήθως «υπαγορεύεται» στα πλαίσια του παλιού καλού δημοκρατικού συγκεντρωτισμού του ενός γραφείου.

Επιτέλους ας ξεπεζέψουμε από τις μικρές και μεγάλες ναρκισσιστικές διαφορές

Οι «παιδικές αρρώστιες» της αντικαπιταλιστικής ριζοσπαστικής αριστεράς αλλά και εν γένει είναι πολλές.Αυτό που πρέπει να αλλάξει για να προχωρήσουμε στην συγκρότηση παλλαϊκού δημοκρατικού αντιμνημονιακού μετώπου ,με ταξικό χαρακτήρα και την αριστερά πρωταγωνίστρια δύναμη μέσα σ’αυτό είναι να ξεπεζέψουμε από το άλογο των μικρών και μεγάλων διαφορών και του ναρκισσισμού όπως λέει πολύ σωστά ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου χωρίς ηγετίσκους από τα πάνω και ηγετισμούς στα πλαίσια μιας ακόμη γραφειοκρατικής αναδίπλωσης. Διαφορετικά θα είμαστε ψηλά στον Όλυμπο της ιδεολογικής καθαρότητας κατακεραυνώνοντας ρεφορμιστές και άλλους με την λαϊκή οργή και αγανάκτηση να γίνεται ολοένα και περισσότερο μια χυλωμένη άμορφη μάζα ορφανή από τρόπο έκφρασης και δυνατότητα διεξόδου. Με το τέρας του φασισμού να μας «μοιάζει» όλο και περισσότερο καθώς εμείς περιφρονούμε μια ακόμη ιστορική ευκαιρία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s