Σ’Eυχαριστώ, Τάσο Λειβαδίτη!

Η σειρήνα του ασθενοφόρου «έσκουζε» σαν τρελή λες κι ήθελε να προλάβει να κάνει τις απαραίτητες συνθέσεις που απαιτεί ο χρόνος ανάμεσα στις βιολέτες που φούντωναν μια εποχή, κάνοντας παρέα στους αέρηδες που λυσσομανούσαν στα σταυροδρόμια του κόσμου, όταν μαινόταν η μάχη στην άκρη της νύχτας. Μια μάχη που έδινε κάθε μέρα ως μαχητής του ποιητικού στίβου και των ιδεών ο Τάσος Λειβαδίτης. Σαν σήμερα γεννήθηκε ο μεγάλος ποιητής που φύσηξε με την πνοή της γραφής του στα σταυροδρόμια του κόσμου. Κάθε φορά που διάβαζα την ποίηση του αισθανόμουν πιο ελεύθερος άνθρωπος. Γεμάτος από τις αξίες και τα δώρα που παίρνουν σάρκα και οστά μέσα από άψυχες λευκές σελίδες.

Του HomoMamunius

Σ’ όλους τους δύσκολους και δίσεκτους καιρούς κλήθηκε να αγωνιστεί για τα προσωπικά του ιδεώδη τα οποία ταυτίζονταν με τις αξίες της ελευθερίας, της ειρήνης της ισότητας, της δικαιοσύνης.

Όσα αστέρια και να λιμοκτονούσαν  εκείνος επέμενε πεισματικά να κρούει το ταμπούρλο του για το μοναδικό αστέρι που είναι για όλους μας, εν τω μέσω σκοτεινών πράξεων διαποτισμένων από φωτεινά κίνητρα σε μια εποχή παρανόμων, όταν πάντα παραμόνευε κάποιος διάβολος με κάποιο κηροπήγιο στο χέρι ώστε να διακηρύξει τον φασισμό, τον συντηρητισμό και την οπισθοδρόμηση.

Ο Λειβαδίτης θαρρείς οτι ήταν φτιαγμένος από εκείνη την πάστα ανθρώπου που παρά τις περιόδους προσωπικής αναζήτησης και ματαιοδοξίας  που κατά καιρούς τον διακατείχαν, συνέχιζε να παίζει από το ίδιο εγχειρίδιο ευθανασίας τις λυρικές του ποιητικές συνθέσεις κρατώντας πάντα το βιολί για μονόχειρα ή ανακαλύπτοντας  τον τυφλό με τον λύχνο και το μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα. Πότε, πότε βέβαια ξέθαβε ενδοσκοπώντας τα παλιά χειρόγραφα του φθινοπώρου, έχοντας στη μνήμη του τα υγρά μάτια των παλιών συντρόφων που τον αποχαιρετούσαν στο τέλος της αντάρτικης ραψωδίας, μιας σύγχρονης οδύσσειας που γράφτηκε στα βουνά τούτη την φορά χωρίς τον Όμηρο.

Mέσα σε κρότο, πανικό, θάνατο και εύφημες μνείες εν είδει βραβείων  θλιβερών και ταυτόχρονα αξιομνημόνευτων.

Η έννοια της ήττας δεν υπήρχε απλά ως μια πολεμική και ιδεολογική ήττα μετά το δεύτερο αντάρτικο στην ποίηση του Λειβαδίτη.

Λογιζόταν ως ήττα ενάντια στην ίδια την φύση της ύπαρξης του ανθρώπου που τροφοδοτούνταν από μια κομματική σιδηρά πειθαρχία κι ένα ένστικτό αυτοσυντήρησης που «υιοθετήθηκε» ως κακέκτυπο από το ΚΚΕ λόγω της ανάγκης να προσαρμοστεί στα δεδομένα του αντίστοιχου Σοβιετικού γίγαντα.

Aν αναφερθούμε δε, στον λυρικό,  τον αυτοαναφορικό ή μοναχικό Τάσο Λειβαδίτη, τα λόγια αυτόματα θα μοιάζουν φτωχά. Οι στιγμές δεν περιγράφονται, ο χρόνος δεν θεραπεύει κι οι ποιητές πρέπει όπως έλεγε κι ο ίδιος να  «επιλύσουν» δισεκατομμύρια εκδοχές για έναν μοναδικό κόσμο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s