Tι άλλο μένει να χαθεί…;

Την στιγμή που ένας σκεπτόμενος άνθρωπος όπως είναι ο πιτσιρίκος αγανάκτησε και έκλεισε το blog του γράφοντας στην κατακλείδα του τελευταίου κειμένου πως βαρέθηκε να γράφει κι όλα να μένουν ίδια σ’αυτή την χώρα, σκέφτομαι τι άλλο μένει για να νιώσεις λίγο πιο σφιχτή την θηλιά στο λαιμό σου…

Του Homomamunius

Η τηλεόραση και τα υπόλοιπα κυρίαρχα μίντια  αντανακλούν την μιζέρια της δημοσιογραφίας ενώ το βαθούλωμα στον καναπέ από ανθρώπους μιας φτωχομεσαίας πλέον τάξης μοιάζει με την απάθεια μιας ακόμη τετριμμένης εκλογικής φαρσοκωμωδίας….

Οι κυβερνώντες κοιμούνται κι ονειρεύονται την ευρωαλλαγή στα στημένα θεσμικά όργανα μιας ευρωπαϊκής καπιταληστρικής οικογένειας που μας θεωρεί αποπαίδια, αλλά δεν μας διώχνει από το σπίτι γιατί φοβάται μην παραδειγματιστούν και τα καλά παιδιά του σπιτιού και φύγουν κι αυτά…

Οι άνθρωποι απασχολούνται και νομίζουν ότι αυτό λέγεται εργασία. Είτε αυτή είναι πεντάμηνη είτε μαύρη και απλήρωτη όλοι από 30 και κάτω μέχρι όσο πάει «επιμένουμε» να δίνουμε άλλοθι σε ανύπαρκτους τσανακοκλέφτες εργοδότες που μόνο έργο δεν σε κάνουν να παράγεις αφού φεύγεις από την δουλειά ως ζόμπι…

Η δημοκρατία ως ξεδιάντροπα αστική  καμαρώνει την κοινοβουλευτική της κατάντια ενοχοποιώντας τους ψηφοφόρους ενώ απαλλάσσει τους λειτουργούς της. Όσο για την αντιπροσώπευση μάλλον είναι μια λέξη που δεν υπάρχει ούτε στο σύνταγμα…

Το κεφάλαιο κάνει μπίζνες παγκοσμιοποιημένο ή ντόπιο με ξένες πλάτες πολυεθνικών, αφού οι εγχώριοι πλούσιοι αναλώνουν τον χρόνο τους στην ανταλλαγή χαρτιών στις χρηματαγορές. Κι όποια τράπεζα προλαβαίνει σώζεται με τα χρήματα του λαού…

Αφού οι τράπεζες πάντα είχαν το χρήμα στο καπιταλιστικό σύστημα αλλά το κυκλοφορούσαν και το κυκλοφορούν όταν είναι να βγάλουν αεριτζίδικό κέρδος. Κι αν πρόσφεραν και κάποια καλά επιτόκια παλιότερα από το απόθεμα σε λαικές καταθέσεις και συναλλαγές ήταν. Είπαμε, το χρήμα δεν πρέπει να λιμνάζει, μόνο οι άνθρωποι να πεθαίνουν…

Έπειτα από όλα αυτά σκέπτεσαι πως παλιότερα υπήρχαν συνδικάτα και σωματεία και σε κάποιες φωτεινές περιπτώσεις και συνελεύσεις γειτονιάς που σε ξυπνούσαν από τον λήθαργο της εγωϊστικής αυτοαναφορικότητας. Σε έκαναν έστω λίγο να κοινωνικοποιηθείς και να συμμετέχεις ως πραγματικά ενεργός άνθρωπος σε συλλογικές διαδικασίες. Μέχρι που το πολιτικό γραφείο και η κομματική οργάνωση έκλεινε φαρδιά πλατιά την συνδικαλιστική της πόρτα αφήνοντάς σε απλά θεατή των συλλογικών διαδικασιών.

Στέλνοντας σε με συνοπτικές διαδικασίες στην «αγκαλιά» αυτόνομων πρωτοβουλιών και σχηματων που καμιά φορά υπάρχουν και κάνουν πράγματα, ενώ άλλοτε υπάρχουν κυρίως στον ύπνο σου…

Τι με παρακινεί όμως και γραφω όλα τούτα τα χιλιοειπωμένα, αφού ο πιτσιρικος μετά από έντεκα χρόνια κουράστηκε και παράτησε το πληκτρολόγιο…

Σίγουρα δεν πρέπει να τα παρατήσουμε γιατί αξίζει να ξαναβρούμε εκείνη την παλιά μαγική συνταγή που δένει τους ανθρώπους στην δουλειά, στον δρόμο, στην γειτονιά, στο καφέ κι όσο το δυνατόν λίγότερο στην εικονική πραγματικότητα των κάθε λογής  chat rooms…

Tίποτα νέο δεν μπορει να ξεπηδήσει και να γεννηθεί αν δεν σαπίσει ότι παλιό και συνηθισμένο που κουβαλά ο καθένας μας. Ας ξεκινήσουμε για μια φορά από μας. Αλλιώς δεν έχει αξία να μιλάμε για τους άλλους. Όποιοι κι αν είναι…

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s