Στον αγύριστο το πρώην MEGA-λο κανάλι της βρώμας!

Ναι θα’μαι σκληρός, σχεδόν αμείλικτος. Τιμητές της δημοσιογραφίας των γραφείων, του γλειψίματος, της στοχοποίησης, και των εκάστοτε κυβερνήσεων και οικονομικών ολιγαρχών που βούλιαξαν στα χρέη την χώρα καλά θα κάνουν επιτέλους να το βουλώσουν. Οι άξιοι εργαζόμενοι και δουλευταράδες ρεπόρτερ και δημοσιογράφοι που πάντα διέθετε το κανάλι που παραδόθηκε στις τράπεζες θα ξαναβρούν δουλειά. Ίσως όπως θα την ήθελαν κι όχι υπό τον ασφυκτικό κλοιό και ζυγό του διευθυντηρίου ειδήσεων και των non-papers. Όσοι από τον χώρο ευαισθητοποιήθηκαν όψιμα να τους θυμίσω πως πριν το MEGA είχε κλείσει το ΑΛΤΕΡ και απλά δεν έτρεξε κάστανο. Πραξικοπηματικά σε μια νύχτα έκλεισε η ΕΡΤ κι έμειναν στο δρόμο 2.062 εργαζόμενοι στο μοναδικό κανάλι που διέθετε αυτοδίκαια δημόσια συχνότητα. Έπειτα ήρθε η DIGEA των Μπόμπολα, Ψυχάρη, Αλαφούζου, Κυριακού κ.α. Αν ονειρεύονται κάποιοι ποδηγετούμενη και στημένη ενημέρωση, ήρθε η ώρα ο χώρος της δημοσιογραφίας να τους αποβάλλει. Ώστε να θεσπιστούν εξ’αρχής σε υγιή βάση πραγματικά μιντιακά εγχειρήματα που να προσφέρουν αυτό που υπόσχονται και να παράγουν πρόγραμμα. Ενημερωτικό, Ψυχαγωγικό, Αθλητικό, και πολιτιστικό. Όπως ακριβώς περιγράφεται από τον νόμο.

Του Homomamuius

Έκλεισε λέει το Μέγκα και θα μείνουν οι εργαζόμενοι και οι τεχνικοί στον δρόμο. Μα οι εργαζόμενοι και οι τεχνικοί είναι ήδη απλήρωτοι κάνοντας στάσεις εργασίας το τελευταίο διάστημα για να διεκδικήσουν δεδουλευμένα και εργασιακή αξιοπρέπεια κι όχι δικαιώματα «γαλέρας» και συμβάσεις στημένης λεμονόκουπας…

Αλήθεια που ήταν το Μέγκα όταν φτώχαινε ο ελληνικός λαός τα τελευταία τουλάχιστον έξι χρόνια. Όταν πλήρωνε με ανακεφαλαιοποιημένα χρήματα που εξασθενούσαν το ήδη λειψό εισόδημα του για να σωθούν οι τράπεζες, και να χρηματοδοτούν το πηγάδι δίχως πάτο του Μέγκα, που ήταν;

Μέχρι που φτάνει η συναδελφική αλληλεγγύη των «υπαλλήλων» της διαπλοκής και του χρηματιστικού κεφαλαίου,Τρέμη, Πρετεντέρη, Θεοδωράκη και λοιπών;

Που ήταν όταν από την πνευμονοκονίαση σαπίζαν τα πνευμόνια των εργατών χρυσού στα κολαστήρια της Κασάνδρας και των Σκουριών; Όταν από την Ελντοράντο και τον Μπόμπολα σχεδιάζονταν να καταστραφεί όλος ο κτηνοτροφικός και παραγωγικός ιστός της Χαλικιδικής απλά για να αποκομίσουν ένα «βουνό» σε χρυσό, άργυρο και χαλκό…;

Που ήταν οι ρεπόρτερ και τι έλεγαν όταν δολοφονούνταν ο Αλέξης Γρηγορόπουλος από την κρατική βία και καταστολή. Μήπως έλεγαν πως η Αθήνα παραδόθηκε σε αναρχικούς, αντεξουσιαστές και γνωστούς-άγνωστους;

Που ήταν σε κάθε διαδήλωση, εργατική,εκπαιδευτική, συνταξιούχων και άλλων που το πλήθος διεκδικούσε δουλειά με δικαιώματα και πτυχία με αξία. Μόνο το «πανεπιστημιακό άσυλο» ξέφραγο αμπέλι, τους ενδιέφερε και οι κακές κρατικοδίαιτες συνδικαλιστικές ηγεσίες. Μαζί φυσικά με το μεγάλο και δαπανηρό δημόσιο, που όμως έπρεπε να λειτουργεί αγόγγυστα για τους δικούς του κρατικούς- νταβατζήδες διοδίων-δρόμων και λοιπών κερδοφόρων μόνο για λίγους επιχειρήσεων…

Τι έλεγαν και διατυμπάνιζαν για την κατάσταση της οικονομίας αναφορικά με τα μαγειρεμένα στατιστικά, την είσοδο  στο ευρώ, τα τραπεζικά κουφάρια και την Ε.Ε.; Εκεί όμως μπορούν να «πατήσουν» στην ελευθερία του τύπου και την αφίμωτη δημοσιογραφία η οποία δίχως στοιχεία και επαρκή επιχειρήματα υποστηρίζει πάντα(τυχαία;) την αντιλαϊκή άποψη…

Που ήταν οι αξιόπιστοι και έγκυροι σχολιαστές όταν έπρεπε να μιλήσουν για λίστες, Siemens και εξοπλιστικά συστήματα. Μήπως δεν είχαν ενδιαφέρον για κάποιους όλα αυτά και στην καλύτερη τα είχαν όγδοο θέμα ή δεν τα πρόβαλλαν καθόλου…;

Μπορεί να γράφει κανείς για πολλή ώρα για τα πεπραγμένα και τον τρόπο κατά τον οποίο το 1989 η «ελεύθερη τηλεόραση» εισέβαλλε τσαμπουκαλίδικα, ελεύθερα και με έναν νόμο, με τις ευλογίες και του πάλαι ποτέ παλιού Συνασπισμού. Για να καταλάβει μια ελεύθερη δημόσια συχνότητα, κάνοντας την δημοσιογραφία αιχμή του δόρατος για τα μεγαλύτερα οικονομικά συμφέροντα της χώρας. Εκδότες, εργολάβους, τραπεζίτες, και πετρελαιάδες. Η ιστορία όμως κάποιες φορές παίρνει το αίμα της πίσω. Το αίμα του εργαζόμενου λαού που κόστιζε και διαρκούσε για κάποιους όσο οι ειδήσεις των οχτώμιση. Στον αγύριστο λοιπόν, και μακάρι αυτό να αποτελέσει μια νέα αρχή για τον πολύπαθο χώρο της πραγματικής ελεύθερης και ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Την έχουμε όλοι ανάγκη..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s