Εικόνα Πένυ Ραμαντάνη: «Όταν οραματιστούμε σαν κοινωνία μια άλλη πραγματικότητα,θα έρθει»

Η Πένυ Ραμαντάνη μετά το πέρασμά της από τους Όναρ όπου την πρωτογνωρίσαμε, αλλά και έπειτα από την συνεργασία της με μεγάλα ονόματα της ξένης και ελληνικής δισκογραφίας αντιμετωπίζει την καλλιτεχνική δημιουργία ως ολότητα. Κάτι που φαίνεται από την έκδοση του πρώτου της μυθιστορήματος με τίτλο «Υπέροχα Μόνοι» το 2010, και επιβεβαιώνεται περίτρανα και από το παραμύθι  «Το Αστέρι κι ο Κωστής» που εξέδωσε το 2015.Πλέον έχει αφιερωθεί στην πορεία της με το συγκρότημα Ντο Δίεση απολαμβάνοντας νέες πορείες, δρόμους και διαδρομές που ανοίγονται εντός της και τις μοιράζεται με όλους μας!

Συνέντευξη στον Σωτήρη Νούσια

Οχτώ δίσκοι, ξεχωριστή παρουσία με στίγμα στους Όναρ, συνεργασία με αξιόλογους μουσικούς και καλλιτέχνες όπως oι Socrates Drank the Conium, η Τερέζα Σαλγκέϊρο, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου κ.α και από το 2015 είσαι η φωνή των Ντο Δίεση,τι άλλο μπορεί το κοινό σου να περιμένει;

Π.Ρ: «Πιστεύω πως δεν μπαίνει κανείς, ακροατής ή αναγνώστης στη διαδικασία να περιμένει κάτι, όμως είναι μεγάλη χαρά και τιμή όταν ένα τραγούδι ή ένα βιβλίο που ξεκινά από μένα, βρίσκει συνοδοιπόρους στο ταξίδι του και μπορεί κανείς να ταυτιστεί με αυτό και να εκφραστεί μέσα από αυτό.»

Δύσκολες οικονομικά και κοινωνικά εποχές με μια ανθρώπινη γεωγραφία στην χώρα που παρακμάζει όλο και περισσότερο, και ένα πολιτικό προσωπικό που φαίνεται ανίκανο να διαχειριστεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια..Πως προέκυψε το “Υπέροχα μόνοι” ως πρώτο σου μυθιστόρημα, και τι πιστεύεις ατενίζοντας το στο πέρασμα του χρόνου;

 

Π. Ρ: «Το πρώτο μου μυθιστόρημα προέκυψε από μια φράση που προοριζόταν για τραγούδι, η φράση έγινε παράγραφος κι έτσι σιγά σιγά γεννήθηκε μια ιστορία με ήρωες που απέκτησαν σάρκα και οστά μέσα στο μυαλό μου. Η ιστορία αυτή καταπιάνεται με το θέμα του πως βιώνει μια γυναίκα την ασθένεια του καρκίνου και πόσο ρόλο μπορεί να παίξει η αγάπη σε μια τέτοια διαδικασία. Οπότε υπό αυτό το πρίσμα έχει να κάνει κ με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, πράγμα που καλλιεργείται προσωπικά από τον καθένα και έτσι δημιουργείται μια συνολική, μία κοινωνική αξιοπρέπεια. Δεν θα επεκταθώ εδώ σε πολιτικές και κοινωνικές απόψεις, διότι δεν έχουν να κάνουν με το συγκεκριμένο βιβλίο στο οποίο αναφερόμαστε.  Αυτό το βιβλίο ήταν για μένα το έναυσμα για ασχοληθώ με την συγγραφή ολοκληρωμένων ιστοριών πιο εμπεριστατωμένα και ήταν και μια ευκαιρία να αναφερθώ σε βιωματικά γεγονότα.»

-Πες μας λίγο ποια θεωρείς ότι ήταν η πιο δημιουργική σου περίοδος στην μέχρι τώρα καριέρα σου κι αν πίστευες ότι η φήμη και η δημοσιότητα θα σε αλλοιώσουν σε σχέση με την περίοδο που ξεκινούσες;

 Π.Ρ: Η πιο δημιουργική περίοδος έως τώρα θεωρώ ότι είναι αυτή που διανύω διότι μέσα από το καινούργιο συγκρότημα τους Ντο Δίεση, έχουν δημιουργηθεί οι συνθήκες να εκφράζουμε όλοι τις ιδέες μας με πολύ γόνιμο τρόπο και αυτές να βρίσκουν έδαφος να καλλιεργηθούν. Αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, σίγουρα η δημιουργία καταλαμβάνει μεγαλύτερο κομμάτι. Όσο για το δεύτερο σκέλος, είχα την τύχη από το ξεκίνημα μας ,το 1999, να έχει αποδοχή ο πρώτος μας δίσκος, οπότε ξεμπέρδεψα με αυτά από πολύ νωρίς και από πολύ μικρή. Με τα χρόνια κρατά κανείς τα ουσιαστικά, αλλά αυτό είναι και θέμα χαρακτήρα και κινήτρου. Κάποιοι δεν μαθαίνουν να τα κρατούν ποτέ.

-Εκτός από την συμμετοχή σου στους Ντο Δίεση το 2015 εξέδωσες το πρώτο σου παραμύθι με τίτλο το αστέρι κι ο Κωστής από τις εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη.Τι επιλέγεις να είσαι τελικά συγγραφέας, τραγουδοποιός, τραγουδίστρια ή απλά ένας άνθρωπος που εκφράζεται ποικιλοτρόπως μέσω της τέχνης;

Π.Ρ: Νομίζω πως στην τελευταία φράση σου το έθεσες πολύ σωστά!

-Ποιά είναι σήμερα η γνώμη σου για την ελληνική δισκογραφία και τι μπορεί να αλλάξει για να γίνουν τα πράγματα πιο θετικά  βάσει των όσων γίνονται και στον τομέα των πνευματικών δικαιωμάτων το τελευταίο διάστημα με αφορμή την ΑΕΠΙ;

 Π.Ρ: «Αυτό που συνέβη με την ΑΕΠΙ, είναι μια μικρογραφία – αν και όχι τόσο μικρογραφία βάσει ποσών – της ελληνικής πραγματικότητας των τελευταίων δεκαετιών. Το ίδιο έγινε στα δημόσια έργα, στα νοσοκομεία, στην παιδεία, στις ΔΕΚΟ, στα πάντα. Κάποιοι λίγοι επωφελήθηκαν , κάποιοι πολλοί πάλι, όχι. Όταν οραματιστούμε σαν κοινωνία μια άλλη πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα θα έρθει. Όμως οι ρίζες αυτής της κατάστασης είναι βαθιές και μεγάλες. Τώρα όσον αφορά στη μουσική, έστω και με χίλιους κόπους και δυσκολίες η δημιουργία δεν είναι κάτι που μπορεί να σταματήσει. Τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει ένα τραγούδι που γεννιέται.»

-Αν όλη αυτή την περίοδο της κρίσης από το 2010-2017 σκέφτηκες να αναζητήσεις δουλειά στο εξωτερικό μένοντας επαγγελματικά στον τομέα της μουσικής και της δημιουργίας ή αντίθετα δεν τα παράτησες ποτέ και επέμεινες ώστε να πετύχεις τον σκοπό σου στην Ελλάδα;

Π.Ρ: » Όχι, προς το παρόν δεν έχω σκεφτεί κάτι τέτοιο. Επιμένω με ό,τι τρόπο έχω εδώ, αλλά έτσι κι αλλιώς, έχοντας και οικογένεια, είναι ακόμα πιο δύσκολο να πάρει κανείς μια τέτοια απόφαση.»

 -Θεωρείς πλέον ότι η μουσική όπως την ξέραμε μέσω ενος cd ή δίσκου βινυλίου παλιότερα έχει πεθάνει οριστικά, και πως ενας νεος καλλιτέχνης σήμερα μπορεί να προωθήσει ή να διακινησει την μουσική όντας ήσυχος ότι εκείνη θα βρει τον κατάλληλο κόσμο και θα τον ‘”αγγίξει” ή θα τον προβληματίσει καταργώντας την παλιά πεπατημένη συνταγή της διαφήμισης ή της προώθησης μέσω μιας εταιρίας με τα θετικά και τα αρνητικά που εμπεριέχει μια τέτοια διαδικασία;

Π.Ρ: «Θεωρώ ότι σε παγκόσμιο επίπεδο τα πράγματα έχουν ξεκαθαριστεί περισσότερο. Οι ακρατές έχουν συνηθίσει να αγοράζουν τη μουσική που ακούν και η όλη αλλαγή της τεχνολογίας που επέφερε και την αλλαγή στους τρόπους και τη μορφή που διακινείται η μουσική φαίνεται να έχει μπει σε έναν ομαλό δρόμο. Στην Ελλάδα ακόμα τα πράγματα είναι πιο νεφελώδη, δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο, δεν υπάρχει προστασία και βασικά δεν υπάρχει τίποτα. Εμείς ευτυχώς βρισκόμαστε σε μία εταιρεία, την Spider Music,  που οραματίζεται τη δισκογραφία με αξιοπρέπεια για τα έργα που παράγονται κι εύχομαι να πετύχει τους στόχους της. Όπως επίσης εύχομαι να πετύχει και η εξυγίανση της ΑΕΠΙ.»

-Τέλος θα ήθελα κλείνοντας να σε ευχαριστήσω για την παραχώρηση αυτής της συνέντευξης και να σε ρωτήσω ποιές είναι σήμερα οι μουσικές σου επιρροές κι αν πιστεύεις ότι μπορεί να επανεμφανιστεί ενα τραγούδι με πολιτικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά που να διαμορφώσει ως ενα βαθμό την εποχή του…

Π.Ρ:» Ευχαριστώ κι εγώ καταρχήν!

Σίγουρα δεν μπορεί να επανεμφανιστεί κάτι με τον τρόπο που πρωτοεμφανίστηκε γιατί η εποχή είναι διαφορετική άρα και οι ανάγκες της. Το κοινωνικό τραγούδι υπάρχει , ίσως μέσα στον όγκο πληροφοριών πολλές φορές να μην έχει την πρωταρχική θέση, όμως υπάρχει ιδωμένο από ένα πρίσμα πιο προσωπικό, όπως και η εποχή είναι στραμμένη στο “προσωπικό” , στην προσωπική αναζήτηση. Η αναζήτηση αυτή καταλήγει να είναι φυσικά και κοινωνική. Στον ελληνικό στίχο υπάρχουν  τέτοια φωτεινά παραδείγματα, ίσως δυστυχώς,  λίγα.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s