Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ: Από τον «ριζοσπαστισμό» στην «κεντροαριστερά»

Πολύς λόγος γίνεται το τελευταίο διάστημα πριν την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Αμερική για την συνάντηση με Λαγκάρντ και Τράμπ. Διεθνείς αναλυτές εστιάζουν σε μια καλύτερη και πιο καρποφόρα συγκυρία αναφορικά με την θέση της χώρας στο ΝΑΤΟ σε συνδυασμό με την κρίση η οποία διαπερνά τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας. Ακόμη γίνεται εκτενής αναφορά στο προφίλ και την ατζέντα που είναι απαραίτητο να υιοθετηθεί. Αφενός βλέπουμε ξεκάθαρα την στροφή Τσίπρα προς την φιλική αμερικάνικη επιχειρηματικότητα έπειτα από συνάντηση του με επιχειρηματικούς παράγοντες του Σικάγο, και αφετέρου διακρίνεται ολοκάθαρα η στροφή της κυβέρνησης -περισσότερο πλέον- προς μια κεντροαριστερή προσέγγιση που διαβλέπει ρήγμα στο πεδίο του κεντροαριστερού ή κεντροδεξιού πολιτικού κομματιού(ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι-Δημάρ) το οποίο θα σπεύσει να επωφεληθεί. Ήταν όμως πάντα έτσι και τι έκανε τον πολυσυλλεκτικό ΣΥΡΙΖΑ πρό του 2015 να μεταβληθεί σε μια πολιτική ομάδα τεσσάρων ατόμων;

Του ΗοmoMamunius

Tα «διαπιστευτήρια» της αλλαγής

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας ως ηγετης της αντιπολίτευσης και -μελλοντικός πρωθυπουργός- επισκέπτονταν τους αξιωματούχους της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ μαζί με τον Γιάννη Μηλιό διαβεβαίωναν προς κάθε πλευρά ότι η θεση της Ελλάδας είναι στην Δύση και την Ευρωπαϊκή Ενωση κάτι που προμήνυε ότι η ρήξη με κάθε κατεστημένη και ολιγαρχικού τύπου πολιτική όπως άφηναν να εννοηθεί σε επίπεδο πολιτικής ρητορικής, δεν θα διασαλεύονταν. Άλλωστε είναι διαφορετικό να διαχειρίζεσαι «καυτά» υπουργικά χαρτοφυλάκια δειπνώντας με επιχειρηματίες κολοσσούς  από το να κάνεις διαμαρτυρία για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Cosco την οποία μετέπειτα ως κυβέρνηση οικειοποιείσαι και υιοθετείς…

 

Οι «κορώνες» περί αγορών, η ΔΕΘ και οι παλιόφιλοι

 

Αν δούμε δε και τι συμβούλευε το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ το 2014 στην έκθεση της Θεσσαλονίκης τον Αλέξη Τσίπρα και τι επέλεξε ο ίδιος ως επικοινωνιακή πολιτική πρακτική αντιλαμβάνεται κάποιος ότι οι εξαγγελίες στην ΔΕΘ μόνο ως επικοινωνιακές κορώνες που ικανοποιούσαν τα αυτιά του πιο ριζοσπαστικού και λαϊκού στοιχείου που ως τότε λογιζόταν στο εκλογικό ποσοστό, μπορεί να εκληφθεί.Κάτι που φανερώνεται και από τον παραγκωνισμό του Γιάννη Μηλιού από υπεύθυνου τομεάρχη οικονομίας του κόμματος.Κάτι που τελικά οδήγησε στην λύση Βαρουφάκη εξωθώντας τον Γιάννη Μηλιό στην εξοδο. Οι αγορές «βάρεσαν» τα νταούλια το χρέος ως προς το ΑΕΠ-λόγω και της προηγούμενης καταστροφικής διαχείρισης από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ- ανέβηκε , το ευρώ- γερμανοκρατούμενο κατεστημένο μαζί με το ΔΝΤ ή ξεχωριστά ζητούσε το αίμα του ελληνικού λαού σε φόρους, ανεργία και μετανάστευση του πιο εξειδικευμένου επιστημονικού δυναμικού στο εξωτερικό. Μοιραία οι παλιόφιλοι Τάσος Κορωνάκης και Ανδρέας Καρίτζης οι οποίοι απολάμβαναν της εκτίμησης του Αλέξη Τσίπρα έχοντας κοινή πορεία από το φοιτητικό κίνημα σε λίγο χρονικό διάστημα «αντικαταστάθηκαν» από τους συμβουλάτορες Παππά και Δραγασάκη σε όλες τις γνωστές και άγνωστες συναντήσεις που αφορούσαν την χάραξη της πολιτικής γραμμής.

 

Από το δημοψήφισμα του Όχι στην «κατάργηση του παλιού» και την επενδυτική  προοπτική

 

Το «ρήγμα» με την Αριστερή πλατφόρμα, το αδιέξοδο και η απειρία των πρώτων έξι μηνών διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και η οικονομική διαχείριση που καταλήγει στο δημοψήφισμα βατερλώ αποτελεί την τελευταία πράξη συμπόρευσης Αριστερής Πλατφόρμας και κυβερνητικού επιτελείου εντός ΣΥΡΙΖΑ.Αφού μεχρι τότε η πολυσυλλεκτικότητα, και η διαφορετικότητα των απόψεων προσέκρουαν στην αέναη διαμάχη των δύο πλευρών σχετικά με την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στη ζώνη του ευρώ η οποία ήταν ταυτόσημη με την συνέχιση της πολιτικής λιτότητας και ύφεσης από την «ομάδα» Λαφαζάνη και από την άλλη η «ομάδα» Τσίπρα πίστευε ότι η χώρα μπορεί εντός ευρώ μέσω αιματηρών για τον ελληνικό λαό πλεονασμάτων αλλά και μέσω ενός μείγματος τολμηρής διαπραγμάτευσης με ολίγη από κοινωνική και προοδευτική πολιτική θα οδηγούσε στην άκρη του τούνελ και το τέλος της κρίσης. Κάτι που όπως μας διδάσκουν πλέον τα γεγονότα του Ιουλίου του 2015, σε συνδυασμό με την οριστική φυγή και ρήξη με ότι θύμιζε τον «παλιό» ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015 όχι μόνο στο τέλος της κρίσης δεν οδήγησε αλλά τουναντίον στο όνομα της διακυβέρνησης της «Πρώτης Φοράς Αριστερά» έβαλε στο κάδρο της απαξίωσης όλη την αριστερή ιδεολογία δίνοντας την ευκαιρία στο σύστημα να την πολτοποιήσει, χρησιμοποιώντας τον πολτό ως κινητήρια δύναμη στον αντιδραστικό μύλο κομμάτων όπως η Χρυση Αυγή και η Νέα Δημοκρατία με σκοπό εν τέλει να βγεί από τη στενωπό το εγχώριο κεφάλαιο επανακτώντας με μια μέλλουσα κυβέρνηση της αρεσκείας του τα χαμένα προνόμια επιδιδόμενο σε μια ταυτόχρονη και πιο σκληρή επίθεση σε κατακτήσεις και δικαιώματα του κόσμου της εργασίας.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s